Η Αθήνα δικάζει πάλι τον Σωκράτη....

Η Δίκη του Σωκράτη, που επαναλαμβάνεται την Παρασκευή στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών, μας φέρνει αντιμέτωπους με τον θεμελιωτή της ελεύθερης σκέψης και το δημοκρατικό πολίτευμα. Ο Αντώνης Σ. Παπαδημητρίου, δικηγόρος και πρόεδρος του Ιδρύματος Ωνάση, εξηγεί γιατί παίρνει το μέρος της Αθηναϊκής δημοκρατίας και κατηγορεί τον μέγιστο φιλόσοφο ως "πνευματικό ηγέτη των τυράννων της εποχής".....


(???) [Διαστρέβλωση ή αλήθεια???]




Μήπως O ΣΩΚΡΑΤΗΣ ενσάρκωσε την απείθεια, ναι, 


ΑΛΛΑ ενάντια  σε μία ...


ΦΑΙΝΟΤΥΠΗ-κατ΄επίφαση- "ΔΗΘΕΝ" 


Δημοκρατία ??? 


Πόσο διαχρονικός ΣΗΜΕΡΑ είναι? ......






Ακολουθεί το κείμενο, ως έχει, από την ιστοσελίδα της "ΣΤΕΓΗΣ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΤΕΧΝΩΝ" :

Το 399 π.Χ., ο Σωκράτης αντιμετωπίζει στην Αθήνα τις κατηγορίες ότι δεν σέβεται τους θεούς της πόλης, ότι εισάγει καινά δαιμόνια και ότι διαφθείρει τους νέους της πόλης.  Δικάζεται  από  το  Δικαστήριο  της  Ηλιαίας  που  αποτελείται  από  500 Αθηναίους πολίτες.

Περίπου 2.500 χρόνια αργότερα –σήμερα– διακεκριμένοι ανώτατοι δικαστές και νομικοί από την Ευρώπη και τις Η.Π.Α. συγκεντρώνονται στην Κεντρική Σκηνή της Στέγης Γραμμάτων & Τεχνών για να επαναλάβουν την ιστορική δίκη του Σωκράτη. Βασισμένη σε ιστορικές και σύγχρονες πηγές και μελέτες αλλά συγχρόνως προσαρμοσμένη στο κλίμα των σημερινών δημοσίων συζητήσεων, η εκδήλωση θα διερευνήσει τα ευρεία πολιτικά και φιλοσοφικά ζητήματα που διέπουν τις κατηγορίες κατά του Σωκράτη και κυρίως θα δώσει το έναυσμα για αναστοχασμό σημαντικών σημερινών ζητημάτων. Οι δικαστές αλλά και το κοινό θα κληθούν να απαντήσουν αν ο Σωκράτης ήταν τελικά αθώος ή ένοχος.

Πάνελ  δικαστών :

Λόρδος Richard Aikens, μέλος του Εφετείου της Αγγλίας και της Ουαλίας (Μεγάλη

Βρετανία)

Sophie-Caroline De Margerie, μέλος του Συμβουλίου της Επικρατείας (Γαλλία) Pierre Delvolvé, μέλος της Ακαδημίας Ηθικών και Πολιτικών Επιστημών (Γαλλία) Δρ Giusep Nay, πρώην πρόεδρος του Ομοσπονδιακού Δικαστηρίου (Ελβετία)

Loretta Preska, πρόεδρος του Αμερικανικού Περιφερειακού Δικαστηρίου της Νότιας

Περιφέρειας της Νέας Υόρκης (ΗΠΑ)

Άννα Ψαρούδα-Μπενάκη, ακαδημαϊκός, ομότιμη καθηγήτρια Ποινικού Δικαίου, πρώην πρόεδρος της Βουλής (Ελλάδα)

Βασίλειος Ρήγας, πρώην αντιπρόεδρος του Αρείου Πάγου (Ελλάδα)

Σερ Stephen Sedley, μέλος του Εφετείου της Αγγλίας και της Ουαλίας (Μεγάλη

Βρετανία)

François Terré, μέλος της Ακαδημίας Ηθικών και Πολιτικών Επιστημών (Γαλλία) Harm Peter Westermann, καθηγητής Νομικής στο Πανεπιστήμιο του Τύμπινγκεν (Γερμανία)

Υπέρ  Αθηναίω ν

 Ηλίας Αναγνωστόπουλος, δικηγόρος, αναπληρωτής καθηγητής Ποινικών και

Εγκληματολογικών Σπουδών (Ελλάδα)

Δρ Αντώνης Παπαδημητρίου, δικηγόρος, πρόεδρος του Ιδρύματος Ωνάση (Ελλάδα)

Υπέρ Σωκράτους

Michael Beloff, δικηγόρος (Μεγάλη Βρετανία)

Patrick Simon, δικηγόρος (Γαλλία)

Το 399 π.Χ. ο Σωκράτης αντιμετωπίζει στην Αθήνα τις κατηγορίες ότι δεν σέβεται τους θεούς της πόλης, ότι εισάγει καινά δαιμόνια και ότι διαφθείρει τους νέους της πόλης. Δικάζεται από το Δικαστήριο της Ηλιαίας που αποτελείται από 500 Αθηναίους πολίτες. Καταδικάζεται σε θάνατο από τους 320 και στη συνέχεια, αρνούμενος να εγκαταλείψει την πόλη, δέχεται τη θανατική ποινή και πίνει το κώνειο. Δυόμισι χιλιάδες χρόνια αργότερα, σήμερα, διακεκριμένοι ανώτατοι δικαστές και νομικοί από την Ευρώπη και τις ΗΠΑ συγκεντρώνονται στην Κεντρική Σκηνή της Στέγης Γραμμάτων & Τεχνών για να επαναλάβουν την ιστορική δίκη του Σωκράτη. Δικαστές και κοινό καλούνται ν’ αποφασίσουν αν ο Σωκράτης τελικά καταδικάστηκε επειδή τόλμησε να εκφράσει ελεύθερα τη γνώμη του ή γιατί τα καινά δαιμόνια που εισήγαγε είχαν στόχο να βλάψουν την αθηναϊκή δημοκρατία.

Πώς προέκυψε η ιδέα για την επανάληψη της Δίκης του Σωκράτη;

Η ιδέα προέκυψε από μια μελέτη που έκανα πάνω στο θέμα του Σωκράτη και από ενδιαφέρουσες συζητήσεις που είχα. Εξετάσαμε αυτό το πολιτικό φαινόμενο της φιλοσοφικής αθωότητας και πολιτικής ενοχής του Σωκράτη. Η δημοκρατική Αθήνα, αυτό το ιδανικό της δημοκρατίας, κατηγορείται, κατά τη γνώμη μου άδικα, ότι σκότωσε τον ιδεώδη φιλόσοφο, τον Σωκράτη. Από τη μελέτη που έχω κάνει έχω καταλήξει στο συμπέρασμα ότι ο Σωκράτης μπορεί να ήταν ένας πολύ μεγάλος φιλόσοφος, ίσως ο μεγαλύτερος όλων των εποχών, η συγκεκριμένη όμως δίκη είχε διαφορετικό χαρακτήρα. Δεν δικάστηκε ο Σωκράτης για τις φιλοσοφικές του ιδέες, δικάστηκε ο άνθρωπος Σωκράτης. Καλώς ή κακώς, κακώς κατά τη γνώμη μου, έτυχε να είναι ο πνευματικός ηγέτης της τυραννίας των Τριάκοντα στην Αθήνα. Σας θυμίζω ότι με τη λήξη του Πελοποννησιακού Πολέμου η σπαρτιατική φρουρά είχε εγκαταστήσει στην Αθήνα τριάντα τυράννους, εκ των οποίων οι δύο ήταν αγαπημένοι φίλοι και μαθητές του Σωκράτη. Αυτοί οι Τριάκοντα Τύραννοι σκότωσαν σε εννέα μήνες 1.600 Αθηναίους. Όταν αποκαταστάθηκε, η δημοκρατία έδωσε αμνηστία στους Ολιγαρχικούς, οι οποίοι εγκατέλειψαν την Αθήνα και πήγαν στην Ελευσίνα. Ένα χρόνο μετά οι Ολιγαρχικοί ξεκίνησαν νέα προσπάθεια να ανακαταλάβουν την εξουσία στην Αθήνα, αλλά τότε οι Αθηναίοι αντέδρασαν και για καθαρά πολιτικούς λόγους δίκασαν τον Σωκράτη, ο οποίος ήταν ο πνευματικός ηγέτης των τυράννων. Αυτή είναι η σύντομη πολιτική ιστορία της Δίκης του Σωκράτη.

Ναι, αλλά στην ιστορία έχει μείνει ότι ο Σωκράτης δικάστηκε για τις ιδέες του.

Αυτή είναι μια προκατάληψη που υπάρχει σήμερα, αλλά δεν είναι η πραγματικότητα. Η ιστορική πραγματικότητα, όπως παρατίθεται από τις πηγές, είναι άλλη. Δεν είναι κάτι που το λέω εγώ, αυτό το λένε καθηγητές πανεπιστημίου που έχουν μελετήσει την ιστορία της εποχής εκείνης. Γενικά, ο κόσμος πιστεύει ότι ο Σωκράτης δικάστηκε διότι ήταν υπέρμαχος της ελευθερίας του λόγου και της ελευθερίας της σκέψης. Αυτό, όμως, δεν είναι αλήθεια και προσβάλλει την αθηναϊκή δημοκρατία. Αν διαβάσετε την Απολογία του Σωκράτη χωρίς προκατάληψη, χωρίς τις ροζ παρωπίδες που όλοι έχουμε όταν μιλάμε για τον Σωκράτη, θα δείτε ότι ακόμη και στην απολογία του ο Σωκράτης υπερασπίζεται τα ολιγαρχικά ιδεώδη. Όταν λέει ότι «δεν μπορούμε να επιλέγουμε τον κυβερνήτη του σκάφους με επιλογή διά κλήρου ή με ψηφοφορία, αλλά πρέπει να τον επιλέγουμε με βάση τα προσόντα του», αυτό στην πραγματικότητα τι σημαίνει; Ότι η διακυβέρνηση της πολιτείας δεν μπορεί να γίνεται με ψήφο, αλλά πρέπει να γίνεται με βάση κάποια υποτιθέμενα πνευματικά προσόντα, τα οποία οδηγούν σε μία αριστοκρατία του πνεύματος, που στην πραγματικότητα καταλήγει να είναι ένας ξεκάθαρος φασισμός.

Γιατί, όμως, μας συνέφερε εμάς να χρησιμοποιήσουμε τη δίκη του Σωκράτη ως μία διαχρονική και αιώνια υπεράσπιση της ελευθερίας του λόγου από εκεί κι έπειτα;

Ο Σωκράτης αγιοποιήθηκε κυρίως από μια συμμαχία των μετέπειτα ολιγαρχικών δυνάμεων. Οι Ρωμαίοι, οι Βυζαντινοί και όλοι οι κατοπινοί αυτοκράτορες και βασιλείς του κόσμου που ήθελαν να επιτεθούν στη δημοκρατία χρησιμοποιούσαν το παράδειγμα του Σωκράτη για να πουν «να ο ιδανικός φιλόσοφος, που τον σκοτώνει η απαίσια δημοκρατία. Να πού καταλήγουν οι δημοκρατίες: να σκοτώνουν τον φιλόσοφο». Αυτό είναι το ένα σκέλος. Αυτοί που ήθελαν να βλάψουν τη δημοκρατία, αυτό λέγανε. Αυτοί, λοιπόν, βοηθήθηκαν, από ένα σημείο και πέρα από την εισδοχή του πλατωνισμού στον χριστιανισμό, που έγινε κατά τον 3ο-4ο αιώνα μ.Χ. κυρίως από τους τρεις μεγάλους Πατέρες της Εκκλησίας. Η χριστιανική θρησκεία απορρόφησε τον νεοπλατωνισμό και θεώρησε τον Σωκράτη έναν προχριστιανικό οιονεί άγιο, ο οποίος πιστεύει στην ύπαρξη της ψυχής. Όποιος διαβάσει προσεκτικά τον Πλάτωνα καταλαβαίνει ότι το «δαιμόνιο» του Σωκράτη δεν έχει καμία σχέση με τη χριστιανική θεωρία περί ψυχής. Επίσης, πολλοί θεωρούν ότι ο Σωκράτης ήταν μονοθεϊστής διότι αναφέρεται στην Απολογία του και αλλού στον Θεό και όχι στους θεούς. Στην πραγματικότητα, ο Σωκράτης ήταν άθεος. Δεν ήταν ούτε πολυθεϊστής ούτε πίστευε σε έναν θεό. Ο Αριστοφάνης στις Νεφέλες του, ένα έργο που γράφτηκε είκοσι χρόνια πριν από τη Δίκη, τον κατηγορεί ευθέως γι’ αυτό το πράγμα.

Γι’ αυτό και η μία κατηγορία είναι περί αθεΐας;

Η πραγματική κατηγορία είναι «ους μεν η πόλις νομίζει θεούς ου νομίζων».Το «νομίζων» για μένα σημαίνει ότι δεν σέβεται όχι τους θεούς του Ολύμπου αλλά τους θεούς της συγκεκριμένης πόλης, της Αθήνας. Ποιοι ήταν αυτοί οι θεοί: ο Ζευς Βουλαίος, η θεοποίηση του δημοκρατικού θεσμού της Βουλής, ο Ζευς Αγοραίος και ο Δήμος, η θεοποίηση του κατεξοχήν θεσμού της Βουλής που ήταν ο Δήμος, δηλαδή οι πολίτες που ψήφιζαν. Αυτούς τους θεούς δεν σεβόταν. Και πράγματι δεν τους σεβόταν. Ο Σωκράτης και στην Απολογία του και αλλού φέρεται να θυσιάζει σε ποιον θεό; Στον Απόλλωνα και στην Ήρα, που ήταν οι πολιούχοι της Σπάρτης. Δεν αναφέρεται ποτέ ότι θυσίασε ή λάτρεψε την Αθηνά, τον Ποσειδώνα και τον Ερμή που ήταν οι πολιούχοι της Αθήνας. Θυσιάζει συμβολικά στους θεούς της Σπάρτης, του εχθρού αν θέλετε να το πούμε έτσι. 

Ο ίδιος υποστήριξε πως καλύτερα είναι κανείς να αδικείται παρά ν’ αδικεί.

Αυτά δεν τα χρησιμοποίησε στην Απολογία του για να υπερασπιστεί τον εαυτό του. Αυτά που λέτε προκύπτουν περισσότερο από τον Κρίτωνα και γράφτηκαν πολύ αργότερα. Ανήκουν στη μέση και την ύστερη συγγραφική περίοδο του Πλάτωνα, δηλαδή, για να σας το πω πιο απλά, 10 με 20 χρόνια μετά. Δεν είναι σύγχρονα και προσπαθούν να δώσουν μια θετική εικόνα για τον Σωκράτη που δεν απηχεί όμως την πραγματικότητα - δεν υπάρχουν, μάλιστα, καθόλου στον Ξενοφώντα.

Στην πραγματικότητα, στις τελευταίες παραγράφους της Απολογίας περιέχονται αυτά που ο Σωκράτης είπε στους Αθηναίους μετά την καταδίκη του: «Εσείς ωραία με καταδικάσατε, θα δείτε όμως ότι οι οπαδοί μου θα έρθουν και θα σας τιμωρήσουν πάρα πολύ σκληρά γι’ αυτά που κάνατε σε μένα. Θα δείτε ότι αυτά που κάνατε σε μένα δεν είναι τίποτα μπροστά σε όσα θα σας έρθουν». Αυτό συνιστά μια ευθεία απειλή που δεν είναι καθόλου δημοκρατική και δεν δηλώνει αποδοχή της καταδίκης του.

Αυτή η θετική εικόνα, όμως, που δημιουργήθηκε για τον Σωκράτη ευνόησε την πορεία της δημοκρατίας τη σημερινή εποχή ή όχι;

Βεβαίως, γιατί είναι πολύ σημαντική κατάκτηση. Αλλά ο Σωκράτης υπερασπιζόταν τις θέσεις του προερχόμενος από άλλη οπτική, από τη θέση του αριστοκράτη του πνεύματος που υπερασπίζεται το ατομικό του δικαίωμα να μιλάει ελεύθερα, αλλά δεν το αναγνωρίζει στους πληβείους.

Οι τρεις κατηγορίες είναι ασέβεια προς τους θεούς της πόλης, εισαγωγή καινών δαιμονίων και διαφθορά των νέων. Αυτές οι κατηγορίες ισχύουν και σήμερα, υπάρχουν στο Δίκαιο;

Ναι, υπάρχουν. Και στην Ελλάδα και σε άλλες χώρες η ελευθερία του λόγου υπάρχει μέχρι ενός σημείου. Δεν μπορεί, ας πούμε, κανείς να αρνείται το Ολοκαύτωμα σήμερα και να εκθειάζει τα κατορθώματα του Χίτλερ, ούτε μπορεί κανείς να προσβάλει την ηθική με το πρόσχημα της ελευθερίας του λόγου.

Ναι, αλλά αυτό συνέβη τις τελευταίες ημέρες και δεν είδαμε κάποιον εισαγγελέα να παρεμβαίνει. Υπήρξε και άρνηση του Ολοκαυτώματος...

Γι’ αυτό και το αναφέρω. Θέλω να πω ότι η ελευθερία του λόγου έχει ένα όριο. Και υπάρχει και ένα ακόμη όριο. Το ότι δεν μπορεί ένας άνθρωπος να συκοφαντεί ή να βρίζει κάποιον άλλο άνθρωπο. Δεν μπορεί κανείς να προάγει ανήθικα πράγματα, με την πολύ στενή έννοια του όρου.

Ο Ασάνζ με τις αποκαλύψεις του για τους Αμερικανούς μπορούμε να πούμε ότι εισήγαγε «καινά δαιμόνια»;

Ναι, αλλά υπάρχει μία διαφορά. Αυτός δεν εισήγαγε κανένα «καινό δαιμόνιο», διότι όλοι θεωρούμε ότι υπάρχουν διεφθαρμένοι πολιτικοί και πολιτικοί οι οποίοι παραβιάζουν τον λόγο τους. Αυτό είναι κάτι που δεν πρέπει να γίνεται, άρα ο Ασάνζ, μόλις βρέθηκαν τα στοιχεία στα χέρια του, τα δημοσιοποίησε. Εδώ υπάρχει μία δημοκρατική αρχή που λέει ότι όταν οι πολιτικοί παραβιάζουν τον όρκο τους και την υποχρέωση που έχουν απέναντι στην πολιτεία, κάποιος πρέπει να τους αποκαλύπτει.

Ναι, αλλά άλλο η ασφάλεια του κράτους και άλλο το πώς διασφαλίζεται. Το να στραφείς εναντία σε αυτήν, όπως υποστηρίζουν οι Αμερικανοί, είναι ποινικό αδίκημα.

H αποκάλυψη μυστικών που αφορούν την εθνική ασφάλεια είναι αδίκημα παντού. Ωστόσο, εναπόκειται στο δικαστήριο ν’ αποφανθεί για το αν πρόκειται πραγματικά για κρατικό μυστικό που θα μπορούσε να βλάψει το κράτος ή η ασφάλεια του κράτους απλώς είναι το πρόσχημα που επικαλείται ένας πολιτικός για ν’ αποκλείσει την πληροφόρηση. Και υπάρχει τρόπος να λυθούν αυτά τα πράγματα μέσω δικαστηρίων, κεκλεισμένων των θυρών, χωρίς περαιτέρω αποκαλύψεις.

Όπως έχει διαμορφωθεί σήμερα μια αντίληψη περί δικαιοσύνης, μπορεί να εξεταστεί μια υπόθεση σαν του Σωκράτη;

Σίγουρα μπορεί να εξεταστεί. Νομίζω ότι πάντα υπήρχαν και θα υπάρχουν δίκες που έχουν πολιτικό χαρακτήρα και ο υπόδικος επικαλείται τον πολιτικό αυτό χαρακτήρα προκειμένου ν’ αθωωθεί, ενώ οι αντίπαλοι τον ποινικό. Είναι μια ένταση που υπάρχει ανάμεσα σε δύο αρχές.

Ο Σωκράτης, ως σύμβολο, μπορεί να επηρεάσει τους δικαστές την επόμενη εβδομάδα;  

Είναι ένας μεγάλος φιλόσοφος, όπως και να έχει. Αλλά η θέση μου -και πρέπει να το ξεκαθαρίσω αυτό- δεν είναι τόσο το να καταδικαστεί ο Σωκράτης όσο το να υπερασπιστώ το καλό όνομα της Αθηναϊκής Δημοκρατίας.

Στη Νέα Υόρκη, πάντως, έχασε η Αθηναϊκή Δημοκρατία.

Έχασε, αλλά κατά πλειοψηφία. Δηλαδή, από τους τρεις δικαστές ο ένας ήταν καταδικαστικός, ο άλλος αμφέβαλλε επί της ενοχής και τελικά ίσχυσε ο κανόνας της αμφιβολίας περί του κατηγορουμένου και ο τρίτος μόνο ήταν καθαρά αθωωτικός. Από το κοινό δε που ψήφισε, γιατί ψηφίζει το κοινό και θα ψηφίσει και στην Αθήνα, ένα 20% περίπου ήταν υπέρ της καταδίκης του Σωκράτη. Κι αυτό είναι «τεράστια επιτυχία», γιατί το κοινό μπόρεσε να ξεπεράσει αυτή την προκατάληψη. Οποιονδήποτε μαθητή του σχολείου ή πολίτη στον δρόμο και να ρωτήσετε θα σας πει ότι ο Σωκράτης καταδικάστηκε άδικα. Και να πω βέβαια και το εξής: κακώς καταδικάστηκε σε θάνατο. Δεν το συζητάω αυτό το πράγμα. Αλλά ο Σωκράτης κατέπληξε τους πάντες. Όλοι περίμεναν πως θα δεχόταν να εξοριστεί, έστω και για λίγο, και να φύγει από την Αθήνα, όπως είχε γίνει με άλλους. Ο Σωκράτης, όμως, αποφάσισε να μείνει, λέγοντας «Κι εγώ πού να πάω τώρα; Να πάω στη Θεσσαλία ή στη Σπάρτη, όπου δεν θα μου επιτρέπουν να μιλάω;». Αυτό δείχνει ότι ο Σωκράτης, που ήταν τόσο πολύ φίλος των Σπαρτιατών, δεν ήθελε να πάει στη Σπάρτη, ήθελε να πεθάνει στην Αθήνα.

Το δικαστήριο της Ηλιαίας αποτελούνταν από 500 άτομα. Υπέρ της καταδίκης του Σωκράτη ψήφισαν 280. Ο αριθμός των δικαστών σε σχέση με σήμερα δείχνει ότι οι αποφάσεις τους είχαν μία πολιτική και μία κοινωνική προέκταση; Επειδή σήμερα, όταν δικάζουν τρεις δικαστές, έχουν περισσότερο νομικό χαρακτήρα οι αποφάσεις.

Είχε καθαρά πολιτικό χαρακτήρα, γιατί αν το σκεφθείτε, 280 τον έκριναν ένοχο και 320 τον καταδίκασαν σε θάνατο. Δηλαδή, στη δεύτερη ψηφοφορία, για την ποινή, σαράντα ένορκοι, μέλη του δικαστηρίου που αρχικά ψήφισαν υπέρ της αθώωσης, ακούγοντας το δεύτερο κομμάτι της απολογίας του Σωκράτη, τον καταδίκασαν σε θάνατο. Ακριβώς γιατί στο δεύτερο κομμάτι της απολογίας ο Σωκράτης είναι προκλητικά πιο αντιδημοκράτης από ό,τι στο πρώτο. Σήμερα, στην Ελλάδα τουλάχιστον, έχουμε τον κανόνα ότι τα περισσότερα δικαστήρια αποτελούνται από επαγγελματίες, ισόβιους δικαστές κι ελάχιστα έχουν ενόρκους. Μόνο κάποια ποινικά δικαστήρια έχουν ενόρκους, και αυτούς όχι σε πλειοψηφία. Αυτό είναι μία πολιτική επιλογή του ελληνικού κράτους.

Εσείς πώς τοποθετείστε σε σχέση με αυτό;

Κριτικά. Στην Αμερική, όπου πάρα πολλές δίκες γίνονται με ενόρκους, βλέπουμε την καταστρατήγηση του ουσιαστικού Δικαίου, απαλλαγές ατόμων που ήταν πασιφανές ότι ήταν ένοχοι, καταδίκες άλλων που ήταν πασιφανές ότι ήταν αθώοι και στη συνέχεια πράγματι κρίνονται αθώοι. Είναι πολύ εύκολο ένα δικαστήριο που αποτελείται από κοινούς πολίτες να επηρεαστεί από εξωθεσμικούς παράγοντες. Στην Αμερική επηρεάζονται πάρα πολύ από το θέμα της φυλετικής καταγωγής του κατηγορουμένου και των ενόρκων. Από την άλλη μεριά, ένα δικαστήριο που αποτελείται από μόνιμους δικαστές που γνωρίζουν καλά τον νόμο έχει το εξής πρόβλημα: οι δικαστές βλέπουν καθημερινά και κυριολεκτικά μόνο την παθολογία της κοινωνίας. Κατά κάποιον τρόπο επηρεάζονται και σκληραίνουν, με αποτέλεσμα πολλές φορές να οδηγούνται σε πιο σκληρές από ό,τι θα έπρεπε κρίσεις.

Ένας δικαστής πρέπει να παρασύρεται από την κοινή γνώμη;

Όχι βέβαια.

Τελευταία, όμως, βλέπουμε πολλές πολιτικές υποθέσεις που αφορούν τη διασπάθιση του δημόσιου χρήματος, όπου οι κατηγορούμενοι στο τέλος, μέσω παραγραφών, τη γλιτώνουν, και ο λαός απαιτεί δικαιοσύνη που δεν αποδίδεται.

Αυτό είναι ένα πολιτικό πρόβλημα. Δεν είναι νομικό. Ο νόμος είναι σαφής. Τα αδικήματα είναι συγκεκριμένα και θεσμοθετημένα από αιώνες. Δεν υπάρχουν αδικήματα που ανακαλύφθηκαν τώρα. Από τους νόμους του Βυζαντίου, της Ρώμης και της Αρχαίας Ελλάδας τα αδικήματα παραμένουν τα ίδια. Είναι το αδίκημα της απιστίας των πολιτικών. Θα ξέρετε σίγουρα ότι ο Περικλής κατηγορήθηκε για απιστία. Αθωώθηκε βέβαια, αλλά κατηγορήθηκε ότι είχε πάρει χρήματα κατά την ανέγερση του Παρθενώνα και ότι τα χρησιμοποίησε για δικούς του σκοπούς. Ο Περικλής τι έκανε; Έκατσε κι έγραψε την απόδοση του λογαριασμού σε μαρμάρινες στήλες, που μερικές υπάρχουν στο Μουσείο της Ακρόπολης. Και μάλιστα, ένα μέρος από αυτά είναι ένα ποσό που το ονομάζει «άδηλα». Το αδίκημα της απιστίας των πολιτικών είναι πανάρχαιο. Τώρα, αν ο νόμος που ισχύει στην Ελλάδα σήμερα προέκυψε από μία συγκεκριμένη Βουλή με μία συγκεκριμένη πλειοψηφία κι εξυπηρετούσε πολιτικές σκοπιμότητες, είναι άλλο θέμα. Γενικότερα, τα πολιτικά πρόσωπα έχουν κυρίως πολιτικές ευθύνες και κρίνονται από τον λαό.....

[ ΣΗΜΕΡΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ:

 Εχει εκλειψει πλέον η "μαιευτική" του ΣΩΚΡΑΤΗ,  στους   

δικαστές μας ? 

Πλην  ελαχίστων δικαστών (ως εξαίρεση) και αυτών στα 

κατώτερα δικαστήρια, φοβούμαι πως ΝΑΙ...

έχει εκλείψει...στον δικανικό συλλογισμό 


τους...ΔΥΣΤΥΧΩΣ....]




Συγχαρητήρια στον ομιλήσαντα κο ΡΗΓΑ ! [πρώην 


αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου (Ελλάδα)]

http://www.lifo.gr/mag/features/3225

25/05/2012, 18:30. «Η Δίκη του Σωκράτη». Τα εισιτήρια είναι εξαντλημένα. Δείτε το σε ζωντανή αναμετάδοση στο www.sgt.gr/dikisocrati. Παρακολουθήστε τις εξελίξεις για το Re-Think Athens στο www.rethinkathens.org/. Στέγη Γραμμάτων & Τεχνών, Λεωφ. Συγγρού 107-109. Εισιτήρια: 210 900 5 800.

Διχάζει τους συνταγματολόγους το σενάριο της ψήφου ανοχής

Του Κωνσταντινου Zουλα

Το σενάριο μιας ψήφου ανοχής σε μια κυβέρνηση που δεν θα είχε κατ’ ανάγκην την απόλυτη πλειοψηφία 151 βουλευτών προκάλεσε χθες εκτενείς συζητήσεις, με τους συνταγματολόγους μάλιστα να διαφωνούν μεταξύ τους. Με αφορμή το ενδεχόμενο να προκύψει μια κυβέρνηση Ν.Δ.–ΠΑΣΟΚ με τη χαλαρή στήριξη, π.χ., των κ. Φ. Κουβέλη και Π. Καμμένου ή και μια αριστερή (ΣΥΡΙΖΑ και ΔΗΜΑΡ) με μια ανοχή των δύο «μεγάλων» κομμάτων, κάποιοι συνταγματολόγοι υποστήριξαν ότι τούτο θα μπορούσε να συμβεί χωρίς οι στηρίζοντες να δώσουν ευκρινή ψήφο εμπιστοσύνης.

Συγκεκριμένα, επικαλέστηκαν το άρθρο 84 (παρ. 6), βάσει του οποίου πρόταση εμπιστοσύνης σε μια κυβέρνηση μπορεί να δοθεί και από 120 βουλευτές (τα 2/5 της Βουλής) με την προϋπόθεση ωστόσο αυτοί να αποτελούν την απόλυτη πλειοψηφία των παρόντων βουλευτών. Με άλλα λόγια, το άρθρο αυτό ορίζει ότι μπορεί όντως να υπάρξει έγκριση μιας κυβέρνησης και από 120 βουλευτές, αν παρόντες είναι κατ’ ανώτατον 239, δηλαδή να απουσιάζουν εσκεμμένα τουλάχιστον 60.

Το σενάριο αυτό αναπαράχθηκε αμέσως στα ηλεκτρονικά ΜΜΕ, καθώς ερμηνεύθηκε ως μια συνταγματική διέξοδος που θα μπορούσαν, π.χ., να έχουν οι βουλευτές της ΔΗΜΑΡ ή και του κ. Καμμένου. Δηλαδή να μην προσφέρουν ευθέως τη στήριξή τους στη Ν.Δ. και στο ΠΑΣΟΚ, αλλά να δώσουν απλώς την ανοχή τους (ακόμη και διά της σκόπιμης απουσίας των βουλευτών τους στην κρίσιμη ψηφοφορία), έχοντας όμως συμφωνήσει προηγουμένως σε κάποιους όρους που προφανώς θα σχετίζονταν με την αναδιαπραγμάτευση του Μνημονίου. Αμέσως άρχισαν να κυκλοφορούν και τα ακριβώς αντίθετα σενάρια. Δηλαδή, η Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ να προσφέρουν «χαλαρή» ψήφο ανοχής σε μια κυβέρνηση, π.χ., ΣΥΡΙΖΑ ή και ΣΥΡΙΖΑ– ΔΗΜΑΡ, και να μη δώσουν –ακόμη και για συμβολικούς λόγους– τις 151 ψήφους, αλλά μόνον 120.

Ολα τούτα, ωστόσο, όπως προαναφέρθηκε, προέκυψαν από μια συγκεκριμένη ανάγνωση του Συντάγματος. Λίγο αργότερα, άλλοι συνταγματολόγοι –μεταξύ των οποίων ο κ. Ανδρέας Λοβέρδος– διέψευσαν κατηγορηματικά ότι μπορεί να δοθεί ψήφος εμπιστοσύνης σε μια νεοεκλεγείσα κυβέρνηση μόνο από 120 βουλευτές. «Η δεδηλωμένη σε νεοεκλεγείσα κυβέρνηση απαιτεί ασυζητητί 151 έδρες», είπε στην «Κ» το κορυφαίο στέλεχος του ΠΑΣΟΚ, επικαλούμενος μεταξύ άλλων το άρθρο 37 που ορίζει ως απαραίτητη προϋπόθεση για να διορισθεί πρωθυπουργός (και επομένως να προκύψει κυβέρνηση) να διαθέτει την απόλυτη πλειοψηφία των εδρών (δηλαδή 151 από τις 300).

Ο ίδιος μάλιστα υπογράμμισε, επίσης, ότι το άρθρο 84 (που επιτρέπει την παροχή εμπιστοσύνης με 120 βουλευτές) δεν αναφέρεται σε νεοεκλεγείσα κυβέρνηση, αλλά μόνο σε μια κατοπινή παροχή ψήφου εμπιστοσύνης, εφόσον αυτή ζητηθεί στη διάρκεια της θητείας της από τον εκάστοτε πρωθυπουργό. Εξ ου και, όπως έλεγαν και άλλοι συνάδελφοί του, στο ίδιο άρθρο περιγράφονται και οι όροι που γίνεται δεκτή ή απορρίπτεται η αντίστοιχη πρόταση δυσπιστίας εκ μέρους της αντιπολίτευσης. Απαντώντας, τέλος, στο επιχείρημα των συναδέλφων του που προκάλεσαν τη χθεσινή συζήτηση ο κ. Λοβέρδος είπε ότι το άρθρο 37 δεν προσδιορίζει ως απαραίτητες τις 151 έδρες για να προκύψει δεδηλωμένη, διότι απλούστατα το ίδιο το Σύνταγμα επιτρέπει ο συνολικός αριθμός των βουλευτών να περιοριστεί ακόμη και στους 200.

Η όλη διαφωνία, ωστόσο, μάλλον επιβεβαιώνει την αμηχανία που έχει προκαλέσει ακόμη και στους ειδικούς το προχθεσινό αποτέλεσμα, το οποίο όπως παραδέχονταν και οι δύο πλευρές, μοιάζει σαν να σχεδιάστηκε από τους ψηφοφόρους για να δοκιμάσει τις απώτατες αντοχές του πολιτικού συστήματος και της θεσμικής λειτουργίας του...

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_politics_3_08/05/2012_481516

Τρίτη 11 Οκτωβρίου 2011 Αγωγή «μαμούθ» σε βάρος Ροδίτη και δύο τραπεζών!!

http://www.dimokratiki.gr/article.asp?articleID=12755&catID=18&pubID=1

Χρηματική αποζημίωση συνολικού ύψους 637.000 ευρώ για ζημιά και ηθική βλάβη που υπέστη ο ίδιος και 2.434.951,42 ευρώ για βλάβες που υπέστη εταιρεία στην οποία ήταν ο κύριος εταίρος, διεκδικεί από ένα Ροδίτη, δύο τράπεζες και τον Τειρεσία ένας κάτοικος Αθηνών που οδηγήθηκε στην οικονομική καταστροφή όταν άρχισαν να διακινούνται και να σφραγίζονται επιταγές του, που είχαν κλαπεί.
Η υπόθεση έχει μεγάλο βάθος καθώς η ποινική δικογραφία που έχει σχηματιστεί σε βάρος του Ροδίτη έχει συσχετιστεί με ακόμη δύο που αφορούν αδικήματα κλοπής και πλαστογράφησης επιταγών με θύματα άλλα πρόσωπα πέραν του ενάγοντος στην προκείμενη υπόθεση.
Ο ενάγων, κάτοικος Νέου Ηρακλείου Αττικής, εκπρόσωπος εταιρείας περιορισμένης ευθύνης, που εμπορεύεται χρώματα και βερνίκια, έχει στραφεί με την αγωγή του κατά ενός κάτοικου Ρόδου, δύο τραπεζών αλλά και της εταιρείας "ΤΕΙΡΕΣΙΑΣ Α.Ε" που διαχειρίζεται το σύστημα πιστοληπτικής δυνατότητας που χρησιμοποιούν τα πιστωτικά ιδρύματα στη χώρα.
Σύμφωνα με την αγωγή του Αθηναίου, που συζητήθηκε ενώπιον του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, την 11η Μαΐου 2005 έπεσε θύμα κλοπής και από τότε ξεκίνησε μία απίστευτη οικονομική και ηθική του εξόντωση, που οδήγησε στην κατάρρευση της εταιρείας του.
Κατά την προαναφερόμενη ημερομηνία, και περί ώρα 07.00 μμ. άγνωστοι δράστες διέρρηξαν στην Λεωφ. Αχιλλέως στην Αθήνα το αυτοκίνητό του από το οποίο αφαίρεσαν, μεταξύ άλλων, το ποσό των 7.350 ευρώ σε μετρητά και δύο μπλοκ επιταγών, ένα ατομικό με τέσσερα φύλλα επιταγών και ένα εταιρικό με οκτώ φύλλα επιταγών.
Υπέβαλε αυθημερόν καταγγελία ενώπιον του Τμήματος Ασφαλείας Κολωνού για την ως άνω κλοπή και διενεργήθηκε αρμοδίως προανάκριση. 
Ταυτόχρονα ειδοποίησε τηλεφωνικά την τράπεζα η οποία είχε εκδώσει τα μπλοκ των επιταγών και δήλωσε την κλοπή υποβάλλοντας υπεύθυνη δήλωση και προσκομίζοντας βεβαίωση του Τμήματος Ασφαλείας Κλώνου.
Σύμφωνα με την αγωγή η τράπεζα τον διαβεβαίωσε ότι είχε προβεί σε κάθε νόμιμη ενέργεια για την δέσμευση των κλεμμένων επιταγών στο διατραπεζικό ηλεκτρονικό σύστημα και ήδη από την 12η Μαΐου 2005 είχε δεσμεύσει ως κλαπείσες δύο εξ' αυτών.
Ξαφνικά στις 4 Ιανουαρίου 2006 υπάλληλος της τράπεζας του τηλεφώνησε και του ανέφερε, ότι, ζητούνταν προς εξόφληση, από υποκατάστημα τράπεζας στη Ρόδο μια επιταγή του αξίας 17.000 ευρώ. 
Όταν πληροφορήθηκε τον αριθμό της επιταγής και διαπίστωσε ότι ήταν από τις ως άνω κλεμμένες επιταγές του απάντησε ότι δεν την είχε εκδώσει αυτός και ότι ήταν προϊόν κλοπής και πλαστογραφίας. 
Οι υπάλληλοι της τράπεζας τον διαβεβαίωσαν, ότι δεν υπήρχε λόγος ανησυχίας, καθόσον η εν λόγω επιταγή ήταν από τις κλεμμένες και θα έπρατταν τα δέοντα με την τράπεζα στη Ρόδο.
Όπως εκθέτει, παρά τις διαβεβαιώσεις τους, η ταλαιπωρία του συνεχίστηκε διότι λίγες ημέρες αργότερα, στις 31 Ιανουαρίου 2006, οι υπάλληλοι της τράπεζας επικοινώνησαν και πάλι μαζί του και τον πληροφόρησαν, ότι ζητούνταν και πάλι από την τράπεζα της Ρόδου μία ακόμη επιταγή του, αξίας αυτή τη φορά 18.350 ευρώ, που ήταν ομοίως κλεμμένη.
Στις 6 Φεβρουαρίου 2006 οι υπάλληλοι της τράπεζας τον πληροφόρησαν, ότι η πρώτη επιταγή του σφραγίστηκε από την τράπεζα της Ρόδου λόγω απώλειας και όχι λόγω κλοπής και θα προχωρούσαν σε αναγγελία του ονόματος του στον Τειρεσία.
Έγινε έξαλλος, τους ανέφερε, ότι αν γινόταν αυτό θα καταστρεφόταν, διότι ήταν ο κύριος εταίρος (κατά ποσοστό 62,5%), νόμιμος εκπρόσωπος και διαχειριστής της ΕΠΕ και μόλις ανακοινώνονταν στον Τειρεσία το όνομά του, θα σταματούσαν όλες οι χρηματοδοτήσεις-χορηγήσεις από τις τράπεζες με τις οποίες συνεργαζόταν, καθόσον προεξοφλούσε στις τράπεζες τις μεταχρονολογημένες επιταγές που ελάμβανε από τους πελάτες. 
Οι υπάλληλοι της τράπεζας φέρονται να τον διαβεβαίωσαν ότι θα απέτρεπαν κάτι τέτοιο να συμβεί και ότι θα ενημέρωναν σχετικά τον Τειρεσία.
Στην συνέχεια και ενώ δεν είχε ιδέα για το τι θα επακολουθούσε, στις 27 Φεβρουαρίου 2006, επισκέφτηκε το υπ/μα Ηρακλείου Αττικής τράπεζας, προκειμένου να λάβει χρηματοδότηση με πινάκιο δύο μεταχρονολογημένων επιταγών πελατείας της ΕΠΕ. Η τράπεζα αρνήθηκε την χρηματοδότηση, γιατί ήταν εγγεγραμμένος στο σύστημα και υπήρχε δυσμενές στοιχείο εις βάρος του στην τράπεζα της Ρόδου εξαιτίας της ως άνω σφραγισμένης επιταγής των 17.000 ευρώ. 
Ο ενάγων διατείνεται ότι έγινε έξαλλος και ότι οι υπάλληλοι της τράπεζας τον διαβεβαίωσαν εκ νέου ότι θα προβούν σε όλες τις ενέργειες για την διαγραφή του από τα δυσμενή στοιχεία του Τειρεσία. 
Στις 28 Φεβρουαρίου 2006 την ίδια τύχη είχαν και επιταγές που δόθηκαν στην Τράπεζα Αττικής Υπ/μα Ασπροπύργου, στην Γενική Τράπεζα Ελευσίνας και στην Πανελλήνια Τράπεζα Πειραιά. Παράλληλα, η ΕΠΕ εξοφλούσε με μεγάλη δυσκολία τις επιταγές των δανειστών της λόγω της καθολικής άρνησης των τραπεζών να την χρηματοδοτήσουν.
Και σαν να μην έφθαναν όλα αυτά στις 28 Φεβρουαρίου 2006 του επιδόθηκε Διαταγή Πληρωμής του Μονομελούς Πρωτοδικείου Ρόδου με επιταγή προς εκτέλεση της τράπεζας Ρόδου για την ως άνω επιταγή των 17.000 ευρώ.
Δικαιούχος της επιταγής φερόταν κάποιο άγνωστο σε εκείνον πρόσωπο που μεταβίβασε την κλαπείσα επιταγή με οπισθογράφηση σε κάποιο άλλο πρόσωπο επίσης αγνώστων λοιπών στοιχείων. 
Ο τελευταίος την μεταβίβασε με οπισθογράφηση στον κάτοικο Ρόδου ο οποίος και την ενεχυρίασε στο πλαφόν του στην τράπεζα της Ρόδου. Ασκησε ανακοπή και αίτηση αναστολής εκτέλεσης.
Έτσι, λόγω της αυτόματης on line ενημέρωσης όλων των τραπεζών μέσω των δεδομένων που τηρεί ο Τειρεσίας δεν μπορούσε να αντλήσει χρήματα από καμία τράπεζα. Λόγω της ρευστότητας του ταμείου της ΕΠΕ κατάφερε να εξοφλήσει επιταγές για 2-3 ημέρες, μέχρι που σφραγίστηκε η πρώτη επιταγή της. Στην συνέχεια άρχισαν να σφραγίζονται επιταγές της ΕΠΕ η μία μετά την άλλη, η δε καθοδική της πορεία κορυφώθηκε την 29η Μαϊου 2006, ημερομηνία κατά την οποία αποφασίσθηκε η λύση αυτής και η θέση της σε εκκαθάριση, αφού ήταν πλέον αδύνατο να εξοφλήσει τους πιστωτές της.
Η τράπεζα της Ρόδου του κοινοποίησε και δεύτερη διαταγή πληρωμής για συνολικό ποσό ευρώ 19.147,33 για την άλλη κλεμμένη επιταγή που είχε σφραγίσει. Εμπλεκόμενοι στην διαχείριση και της επιταγής αυτής είναι τα ίδια πρόσωπα.

ΠΑΤΡΑ: Αγωγή κατά τράπεζας κατέθεσε Πατρινός

http://www.triklopodia.com/2011/07/patra-agogi-kata-trapezas-katethese.html

Κατέθεσε 700.000 ευρώ και έκαναν «φτερά» μέσα σε δέκα λεπτά αλλά του το είπαν μετά από ένα χρόνο! Τουλάχιστον αυτά υποστηρίζει ο ίδιος στην αγωγή που κατέθεσε εναντίον της τράπεζας, την οποία επέλεξε για να βάλει τα χρήματά του.

Η αλήθεια αναμένεται να λάμψει τον ερχόμενο Σεπτέμβριο, οπότε η υπόθεση θα εκδικαστεί στο αρμόδιο δικαστήριο και συγκεκριμένα στο Πολυμελές Πρωτοδικείο της Πάτρας. «Πρωταγωνιστής» και κατήγορος σε αυτήν την υπόθεση είναι ο Βασίλης Ανδριόπουλος. Ο οποίος το 2009 πούλησε ένα ακίνητό του και εισέπραξε 1.400.000 ευρώ. Απευθύνθηκε σε υποκατάστημα της Εμπορικής Τράπεζας στην Πάτρα (στην Ακρωτηρίου) και χώρισε τα χρήματα στη μέση. 700.000 ευρώ τα έδωσε για δάνειο προκειμένου από αυτά να παίρνει η τράπεζα κάθε μήνα τη δόση και τα υπόλοιπα χρήματα ζήτησε να κατατεθούν προθεσμιακά. Έτσι κι έγινε.

Όμως ένα χρόνο αργότερα, συγκεκριμένα στις 9 Μαρτίου του 2010, ξαναπήγε στην τράπεζα προκειμένου να ζητήσει ανανέωση της προθεσμίας για μερικούς μήνες ακόμη. Και εκεί τον περίμενε η δυσάρεστη έκπληξη. Όταν τον ενημέρωσαν οι υπάλληλοι ότι… δεν υπήρχαν τα χρήματα γιατί, όπως του είπαν, τα είχε πάρει ο ίδιος! «Μα πότε τα πήρα, ρε παιδιά; Εγώ πέρυσι τα κατέθεσα και από τότε δεν ξαναήρθα»,απάντησε ο κ. Ανδριόπουλος. Και η εξήγηση που του έδωσαν; Ήταν πως τα είχε σηκώσει (και τα 700.000 ευρώ) την ίδια μέρα που τα κατέθεσε!

Ο κ. Ανδριόπουλος έγινε έξω φρενών. Άρχισε να διαμαρτύρεται μη μπορώντας να διανοηθεί τι συνέβη με τα χρήματά του που ήταν μια ολόκληρη περιουσία. Και γι’ αυτό απαίτησε να του δώσουν τα παραστατικά από τα οποία να φαινόταν πως ο ίδιος είχε κάνει την ανάληψη των χρημάτων. Δεν τα έβρισκαν αλλά του τα έδωσαν μετά από μερικούς μήνες (!) και σε αυτά, όπως ισχυρίζεται ο καταγγέλλων δεν φαίνεται πουθενά η υπογραφή του. «Πώς είναι δυνατόν να έκανε ανάληψη χρημάτων και να του τα έδωσαν χωρίς να έχει υπογράψει;», τονίζει μεταξύ άλλων ο δικηγόρος του κ. Ανδριόπουλου, Χρήστος Λιαρομμάτης, στην αγωγή που έχει κατατεθεί.

Η απάντηση της τράπεζας

«Η τράπεζα από την πλευρά της έχει ήδη δώσει εγγράφως τις απαντήσεις στα αρμόδια δικαστήρια» τόνισε ο νομικός εκπρόσωπος του χρηματοπιστωτικού ιδρύματος Λεωνίδας Τσαούσης. Ο οποίος αρνήθηκε να μπει σε λεπτομέρειες της δικαστικής υπόθεσης, επεσήμανε, ωστόσο, ότι ο ισχυρισμός της τράπεζας είναι πως ο μηνυτής ψεύδεται. Και τόνισε ότι με τους ισχυρισμούς του προσπαθεί να εξαπατήσει ακόμα και το δικαστήριο. Και ότι αυτό που συνέβη ήταν ότι πήρε κανονικά τα χρήματά του…

Τον έβαλαν και στον «Τειρεσία»

Σα να μην έφθαναν όλα αυτά, ο μηνυτής ισχυρίζεται και κάτι ακόμα. Ότι από τα άλλα χρήματα που η τράπεζα έπρεπε να λαμβάνει τη δόση για το δάνειο, είχαν ληφθεί τρεις δόσεις αλλά στη συνέχεια -και για αρκετό χρονικό διάστημα- η τράπεζα δεν ξανασήκωσε χρήματα. Με αποτέλεσμα; Ο ίδιος να εμφανίζεται ως κακοπληρωτής του δανείου και να μπει στον «Τειρεσία»!

Κι άλλη υπόθεση;

Επιπροσθέτως, ο καταγγέλλων υποστηρίζει πως, όταν ξαναπήγε στο υποκατάστημα της τράπεζας για να διευθετήσει την περίπτωσή του, πληροφορήθηκε ότι η διευθύντρια ήταν απούσα. Κι αυτό, όπως του είπαν, επειδή σε βάρος της είχε κινηθεί διαδικασία ελέγχου με αφορμή άλλη περίπτωση με ανάλογο περιεχόμενο.

www.tsantiri.gr

Το haircut στα φυσικά πρόσωπα ομολογιούχους, πέραν από πολιτική απάτη είναι και αστική απάτη - Είναι κρίση εμπιστοσύνης των πολιτών στο κράτος - Οι λύσεις που προτείνονται

http://www.naro.gr/16/2481319/.html

Το κούρεμα των ομολόγων του Ελληνικού Δημοσίου που κατέχουν  Έλληνες πολίτες – φυσικά πρόσωπα  έχει χαρακτηρισθεί πολιτική απάτη.  Ίσως όμως οι δικαστές  να την χαρακτηρίσουν τουλάχιστον και αστική.

Αν θυμηθούμε τα πραγματικά περιστατικά, υπήρχαν τόσο ψευδείς παραστάσεις γεγονότων ως αληθινών  όσο και αποσιωπήσεις αληθών , που παρεκίνησαν και συνετέλεσαν ώστε  τα φυσικά πρόσωπα να επενδύσουν την οικονομική τους τύχη σε ομόλογα του Ελληνικού Δημοσίου. Μεταξύ άλλων ο τέως Πρωθυπουργός έλεγε «we are on track»,δηλαδή είμαστε σύμφωνοι με το μνημόνιο, ενώ δεν είμασταν. Επιπλέον, τους εδόθη κίνητρο επαναπατρισμού κεφαλαίων με το ν. 3842 άρθρο 18 παρ. 5.  Επιπλέον τους εδόθη κίνητρο αφορολόγητου τόκου που μεταφράζεται σε πρόσθετη απόδοση 0,5% , ενώ τώρα χάνουν 70% της συνολικής αξίας. Η παρ. 5 του άρθρου 18 του ν. 3842 έχει ως εξής:  «Αν τα κεφάλαια που εισάγονται τοποθετηθούν σε τίτλους δανείων του Ελληνικού Δημοσίου, οι οποίοι διακρατούνται τουλάχιστον για δύο (2) έτη από το φυσικό  ή νομικό πρόσωπο που εισήγαγε τα κεφάλαια............ επιστρέφεται άτοκα το πενήντα τοις εκατό (50%) του φόρου που έχει καταβληθεί.»
Ο  τέως Υπουργός Οικονομικών διαβεβαίωνε όλους τους πολίτες και τους ομολογιούχους ότι σε καμία περίπτωση δεν θα γίνει κούρεμα. Ο επόμενος, πρόσφατα απελθών, Υπουργός Οικονομικών μιλώντας στη Βουλή είπε για τους μικροεπενδυτές κατόχους ελληνικών ομολόγων «θα λάβουμε μέριμνα ώστε να μη νιώθει κανείς αδικημένος».
Είναι πολλοί αυτοί που χάνουν από τα ομόλογα. Μόνο στο ΣΑΤ που τα έβαλαν για να ελέγχεται ότι δεν θα τα πουλήσουν και θα έχουν το κίνητρο 0,5% , ο αριθμός τους είναι 12.000. Επειδή όμως οι τράπεζες αγοράζουν στο όνομά τους από την πρωτογενή αγορά και στη συνέχεια χέρι με χέρι τα μεταπωλούν σε επενδυτές τόσο στην πρωτογενή όσο και στη δευτερογενή αγορά, δεν εμφανίζονται στο σύστημα του Υπουργείου οι τελικοί επενδυτές ως κάτοχοι αλλά οι τράπεζες.
Το κούρεμα των ομολογιούχων είναι σοβαρότατη κρίση εμπιστοσύνης για την Ελλάδα και όλο το Ευρωσύστημα και έτσι έπρεπε και πρέπει να παρουσιαστεί στην Τρόικα. Όταν η απευθείας υποχρέωση του Ελληνικού Δημοσίου δεν τιμάται, πώς θα υπάρξει εμπιστοσύνη ότι το Δημόσιο θα τιμήσει την υποχρέωση εγγύησης των καταθέσεων μέχρι 100.000 ευρώ εάν βέβαια το ΤΕΚΕ (Ταμείο εγγύησης καταθέσεων και επενδύσεων) δεν είναι σε θέση να πληρώσει;
Υπάρχουν πολλές λύσεις για πρόβλημα αυτό, το οποίο από έλλειψη τεχνογνωσίας και παρουσίασης των κατάλληλων επιχειρημάτων  του Οικονομικού Επιτελείου έγινε διεθνές πρόβλημα και τώρα έχει λόγο και η Τρόικα σε αυτό.
Η μια λύση είναι να αποζημιωθούν οι ομολογιούχοι μέσω σχηματισμού εταιριών με πρόσθετη χρηματοδότηση από το ΕΣΠΑ. Το έχουν ζητήσει και οι ίδιοι.
Η δεύτερη λύση  είναι να λάβουν τίτλους επιφανειών, δηλαδή παίρνουμε μια έκταση του Δημοσίου, π.χ. το Ελληνικό, το κάνουμε εταιρία, εκδίδουμε τίτλους της εταρίας, το Δημόσιο κρατά την πλειοψηφία, ένα μέρος το δίνει στους ομολογιούχους για αποζημίωση και ένα άλλο μέρος του πουλά στην αγορά για να χρηματοδοτήσει την αξιοποίηση της έκτασης με υψηλή προστιθέμενη αξία για τη χώρα μας. Οι ομολογιούχοι είτε κρατούν τους τίτλους είτε τους πωλούν στην δευτερογενή αγορά του Χ.Α. , στο οποίο οι τίτλοι θα εισαχθούν υποχρεωτικά.
Υπάρχουν και άλλες σύνθετες λύσεις που χρειάζονται συζήτηση και  συνεργασία της Διοικούσας Επιτροπής των ομολογιούχων για να υπάρχει πρακτικό αποτέλεσμα.

Άρθρο του Αλέξναδρου Μωραιτάκη
Προέδρου του ΣΜΕΧΑ και υποψηφίου βουλευτή της ΝΔ στην Α. Αθηνών

www.bankingnews.gr

Δωρεάν σπόροι ελληνικών ποικιλιών. Λέμε ΟΧΙ στα μεταλλαγμένα φυτά!

http://filologos10.wordpress.com/2011/08/13/δωρεάν-σπόροι-ελληνικών-ποικιλλιών/λέ

Με αφορμή το χθεσινό άρθρο του φίλου και συνεργάτηΑρίσταρχου, σχετικά με τις στείρες πιπεριές που αγόρασε και τα μεταλλαγμένα που έρχονται στο τραπέζι μας από την “πίσω πόρτα” (πχ η ΕΕ απαγορεύει την καλλιέργεια μεταλλαγμένων προϊόντων για κατανάλωση από ανθρώπους, αλλά όχι και για δημιουργία ζωοτροφών), θυμήθηκα την υπέροχη προσπάθεια που γίνεται στο χωριό Παρανέστι της Δράμας, όπου εκεί υπάρχει ο σύλλογος “Πελίτι”.

Ο σύλλογος αυτός έχει ως σκοπό την διατήρηση ντόπιων ελληνικών ποικιλιών, φυτών και λαχανικών, που υπάρχουν στον ελληνικό χώρο χιλιάδες χρόνια, όπως πχ η φάβα Σαντορίνης που καλλιεργείται τουλάχιστον από το 2000 πΧ.

Το σημαντικότερο που κάνει ο συγκεκριμένος σύλλογος είναι ότι, όχι μόνο διατηρεί τους σπόρους των γνήσιων ποικιλιών, αλλά τους στέλνει εντελώς ΔΩΡΕΑΝ σε όποιον θέλει να καλλιεργήσει ελληνικές ποικιλίες και να καταναλώνει προϊόντα που βασίζονται στους νόμους της φύσης.

Αξίζει να επισκεφτείτε την σελίδα της κοινότητας “Πελίτι” peliti.gr και γιατί όχι, όσοι ενδιαφέρονται και μπορούν, να ζητήσουν σπόρους για να ξέρουν ότι αυτό που βάζουν στο τραπέζι τους και τρώνε και τα παιδιά τους είναι αγνό και ελληνικό…

αἰέν ἀριστεύειν

Οι αρχαίοι Έλληνες και οι ξένες γλώσσες

http://xenesglosses.eu/2012/04/oi-arxaioi-ellines-kai-oi-xenes-glosse/

Tου Ιωάννη Κακριδή

Για τον Έννιο, το ρωμαίο επικό, τραγικό και σατιρικό ποιητή, που η ακμή του πέφτει γύρω στα 200 π.Χ., μας σώζεται μια μοναδική στην αρχαιότητα, πολύτιμη πληροφορία. Έλεγε πως είχε τρεις καρδιές, επειδή ήξερε να μιλεί τρεις ξένες γλώσσες, ελληνικά, οσκικά και λατινικά. Μητρική του γλώσσα ήταν τα μεσσαπικά.

Αν θελήσουμε να βαθύνουμε στο νόημα της μαρτυρίας αυτής, θα πιστοποιήσουμε πρώτα πρώτα την περηφάνια του ανθρώπου που κατέχει τόσες ξένες γλώσσες.

Ακόμα η έντονη εικόνα που χρησιμοποιεί αφήνει καθαρά να φανεί. πως ο ποιητής, και πολύ σωστά, στην πολυγλωσσία του δεν έβλεπε μια πραχτική δεξιότητα μόνο, αλλά κάτι πολύ πιο βαθύ: είχε λέει τρεις καρδιές, αυτό θα πει πως ένιωθε να γίνεται άλλος άνθρωπος, κάθε φορά που χρησιμοποιούσε είτε τα ελληνικά είτε τα οσκικά είτε τα λατινικά. Καταλάβαινε πως η ανάγκη να μιλήσει σε μιαν από τις γλώσσες αυτές επιδρούσε άμεσα στον εσωτερικό άνθρωπο, στον τρόπο της σκέψης του και στον κόσμο των αισθημάτων του· γιατί η γλώσσα δεν είναι κάτι το εξωτερικό, που μπορεί κανείς να το αλλάζει, όπως τα ρούχα του, χωρίς ο μέσα άνθρωπος να παθαίνει τίποτα.

Με άλλα λόγια: ο Έννιος είχε καταλάβει πως ο λόγος πού βγαίνει από το στόμα μας, για να επικοινωνήσουμε με τους άλλους ανθρώπους, βρίσκεται σε άμεση συνάρτηση με τον ενδιάθετο λόγο, με την ενέργεια δηλαδή του λογικού να βάλει σε τάξη τα άπειρα φαινόμενα του εξωτερικού κόσμου και να εξηγήσει όσα συμβαίνουν μέσα στην ίδια την ψυχή του ανθρώπου.

Κάντε κλικ στον παρακάτω σύνδεσμο

Οι αρχαίοι Έλληνες και οι ξένες γλώσσες

ΠΩΣ η εταιρία EuropeanGoldfields που έχει σχέση με την Goldman Sachs, με μόλις 11 εκ.ευρώ αγόρασε από το Δημόσιο, Χρυσό και Αργυρο αξίας 15.4 Δισεκατομμυρίων!!!

Τού Γιώργος Αδαλής από aegeantimes.gr

Διαβάστε τι αποκαλύπτει στους AegeanTimes, ο καθηγητής του ΑΠΘ, Αντώνης Βαρδουλάκης 

Ηταν παραμονές των εκλογών του 2004, όταν η Κυβέρνηση Σημίτη, προχώρησε σε μια συμφωνία που ουδείς ασχολήθηκε με το περιεχόμενό της και ο πολιτικός κόσμος, λες και έπαθε … «λουμπάγκο» και αδυνατούσε να ασχοληθεί με το θέμα! Ηταν βέβαια και το προεκλογικό κλίμα, η … ευμάρεια της οικονομικά εύρωστης Ελλάδας των Ολυμπιακών αγώνων, και που καιρός να ασχοληθούν με αυτό που θα αποκαλύψουμε σήμερα!

Με την πανηγυρική ανακοίνωση εξαγοράς της European Goldfields, που ελέγχει τα «Μεταλλεία Κασσάνδρας», από έναν ισχυρό «παίκτη» στην παγκόσμια αγορά χρυσού, την καναδική Eldorado Gold, έκλεισε ένας κύκλος απίστευτων υπεραξιών γύρω από τον χρυσό της Χαλκιδικής. 

Ετσι μια εταιρία με κυριότερο περιουσιακό στοιχείο τα Μεταλλεία Κασσάνδρας, που τα είχε αγοράσει μόλις 11.000.000 ευρώ παραμονές των εκλογών του 2004 επί Κ. Σημίτη, αποτιμήθηκε σε ... 1,8 δισ. ευρώ. 

Όμως τι ήταν αυτά τα μεταλλεία ; Που βρίσκονται και πόση είναι η σημερινή τους αξία;

Για το θέμα κάναμε μια ειδική δημοσιογραφική έρευνα , και σήμερα θα παρουσιάσουμε ένα και μόνο τμήμα της για να αντιληφθεί ο μέσος Ελληνας πολίτης, πόσο σάπιο είναι το πολιτικό κατεστημένο που οδήγησε την χώρα μας σε μια ΠΡΟΚΑΤ οικονομική κρίση!

Σύμφωνα με την εφημερίδα Αυγή που είχε ασχοληθεί τότε με το θέμα σε άρθρο της ( Κλικ Εδώ) τα μεταλλεία χρυσού της Χαλκιδικής πουλήθηκαν το 2003 από το «Ελληνικό Δημόσιο» στη εταιρεία "Ελληνικός Χρυσός”έναντι 11 εκατομμυρίων ευρώ. Κατά την Αυγή η εταιρεία "EuropeanGoldfields" (ΚΛΙΚ ΕΔΩ)

Το εκπληκτικότερο που ανακαλύψαμε όμως, είναι ότι η εν λόγω εταιρία, ανήκει στην Goldman Sachs (upbeat on European Goldfields after Greek approval) !!!

Είπε κανείς τίποτε;

Οσοι γνωρίζετε αγγλικά διαβάστε το παρακάτω: Κλικ εδώ

(MartynKonig

Director (Executive Chairman and President) 

MartynKonig has 27 years experience in investment banking and the commodity markets and is also a Non-Executive director of TSX listed Newgold Inc. He has extensive experience in the natural resource sector, which includes senior management responsibility in resource finance and commodity trading operations at various international investment banks. Mr. Konig was a main Board Director of NM Rothschild and Sons Ltd. for 15 years and held senior positions at Goldman Sachs and UBS. Mr. Konig is a Barrister and Fellow of the Chartered Institute of Bankers. Kλικ Εδώ)

Ετσι λοιπόν, είχε σχεδιαστεί η παραχώρηση ποσοστού 9% του ποσοστού της στο Κατάρ έναντι 175 εκατ. Ευρώ.

Αν λοιπόν τα 9/100 των μεταλλείων κοστίζουν 175.000.000 ευρώ τα 100/100 των μεταλλείων κοστίζουν 100X. (175.000.000 /9) = 1.944.400.000 δηλαδή περίπου 2.000.000.000Ευρώ. (2 ΔΙΣ)

Από την παραδοχή αυτή προκύπτουν αρκετά συμπεράσματα. Για όλα αυτά, συναντήσαμε και μιλήσαμε με έναν από του πλέον αξιόλογους καθηγητές του Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιου Θεσσαλονίκης (ΑΠΘ), τον καθηγητή του τμήματος Μαθηματικών, κ. Αντώνη Βαρδουλάκη, ζητώντας του να μας σχολιάσει όλα τα παραπάνω:

Σύμφωνα με τον κ.Βαρδουλάκη το πρώτο συμπέρασμα που προκύπτει είναι ότι το Ελληνικό δημόσιο πούλησε τα μεταλλεία Χαλκιδικής στην "EuropeanGoldfields" 200 φορές πιο φθηνά από την κανονική τιμή τους !!

Κι αυτό προκύπτει από μια μικρή αλλά σημαντικότατη έρευνα που έκανε ο ιδιος αναζητώντας στοιχεία στο site της EuropeanGoldfields

(ΚΛΙΚ ΕΔΩ)

Τα αποθέματα Αργύρου στο μεταλλείο στο Στρατόνι της Χαλκιδικής είναι 10 ΜΟΖ 

Τα αποθέματα Χρυσού στο μεταλλείο στις Σκουριές της Χαλκιδικής είναι 3,6 ΜΟΖ

Τα αποθέματα Χρυσού στο μεταλλείο της Ολυμπιάδος της Χαλκιδικής είναι 4,1 ΜΟΖ

Τα αποθέματα Αργύρου στο μεταλλείο της Ολυμπιάδος της Χαλκιδικής είναι 59,0 ΜΟΖ 

Λαμβανομένου υπόψη ότι η τρέχουσα τιμή του Χρυσού είναι περίπου 1700 Ευρώ/ΟΖ και σύμφωνα με τον καθηγητή, η τιμή αναγράφεται σήμερα στο http://www.goldalert.com/

η αξία του χρυσού στα παραπάνω δύο μεταλλεία είναι:

3,6+4,1=7,7 ΜΟΖ= 7,7 Χ 1.000.000 = 7.700.000 ΟΖ

7.700.000 OZx1700 Ευρώ/ΟΖ = 1,309×1010Ευρώ = 13.090.000.000 Ευρώ

Λαμβανομένου υπόψη ότι η τρέχουσα τιμή του Αργύρου είναι περίπου 34 Ευρώ/ΟΖ 

η αξία του Αργύρου στα παραπάνω δύο μεταλλεία είναι :

69 ΜΟΖ=69 x 1.000.000 OZ = 69.000.000 OZ

69.000.000 OZx 34 Ευρώ/ΟΖ = 69000000∗34= 2. 346×10⁹=2. 346.000.000 Ευρώ

Μιλώντας με τον κ. Βαρδουλάκη, διαπιστώσαμε ότι προκύπτει και έναδεύτερο σημαντικό συμπέρασμα:

Η εταιρεία EuropeanGoldfields με την αρχική επένδυση των 11.000.000 Ευρώ για τα μεταλλεία κέρδισε στην ουσία:

13.090.000.000 +2. 346.000.000 =15.436.000.000 δις ευρώ

δηλαδή πολλαπλασίασε τα χρήματα της περίπου 1403 φορές !!

(15.436.000.000/11.000.000 = 1403 φορές !!)

Με απλά μαθηματικά, ο κ. Βαρδουλάκης, αποδεικνύει ότι η αρχική επένδυση της EuropeanGoldfields θα αποφέρει έσοδα κοντά στα 15 δις!

Κι εδώ τίθεται πλέον το αμείλικτο ερώτημα! 

Που πάνε όλα αυτά τα λεφτά;

Σίγουρα όχι στο Ελληνικό Κράτος!

Πολιτικά, δεν πρέπει κάποιοι να λογοδοτήσουν για αυτή την εξευτελιστική πώληση των ορυχείων Χαλκιδικής;

Προχωρώντας το παραπέρα, ανακαλύψαμε ότι για να γίνει η πώληση αυτή, άλλαξε ολόκληρο το νομικό καθεστώς εκμετάλλευσης που διέπει τα μεταλλεία και έφτασαν σε σημείο να αφαιρέσουν αρμοδιότητες ελέγχου από κρατικές υπηρεσίες όπως για παράδειγμα τα δασαρχεία!

Ξεπουλήσαμε λοιπόν για 11 εκατομμύρια μια επένδυση που θα αποφέρει στους αγοραστές της 15 ολόκληρα ΔΙΣ.

Δεν υπάρχει αστική και ποινική ευθύνη γι αυτή την απίστευτη μπίζνα στην οποία εμπλέκεται και η ίδια η Goldman Sachs που τόσο πολύ έχει καταταλαιπωρήσει την χώρα μας; 

Πως είναι δυνατόν να ασχολούμαστε ως χώρα με τα διάφορα "Βατοπέδια" τόσα χρόνια, και να κλείνουμε τα μάτια σε τόσο εξώφθαλμες περιπτώσεις όπως τα μεταλλεία της Χαλκιδικής;

Την στιγμή που σήμερα αναζητά η τρόικα και οι δανειστές μας, 350 εκατομμύρια και οδήγησαν στον «ζυγό» τον Ελληνα εργαζόμενο και συνταξιούχο, δεν υπάρχει έστω κι ένας εισαγγελέας που να αναζητήσει ευθύνες για το τεράστιο αυτό σκάνδαλο που περιγράψαμε; 

Πως είναι δυνατόν, αυτοί μας δανείζουν χρήματα, αυτοί που μας «συμβουλεύουν» ως Κράτος και μάλιστα επ αμοιβή, να ρουφούν παράλληλα τις πλουτοπαραγωγικές πηγές μας, απειλώντας μας παράλληλα με … πτώχευση;

Δεν πρέπει όλοι αυτοί να οδηγηθούν σε ένα ειδικό δικαστήριο, που θα εξετάσει τον σκοτεινό τους ρόλο;

Οσο καθυστερεί ο νομικός κόσμος της Ελλάδας να ξεκαθαρίσει την βρωμιά στη χώρα, τόσο θα κινδυνεύουμε με «βίαιες» αναταραχές και Συνταγματικές Εκτροπές!

Η ώρα πλησιάζει...

http://enpoarneas.blogspot.com/2012/04/europeangoldfields-goldman-sachs-11-154.html

Αποκάλυψη: Ψέματα Παπανδρέου με την κάλυψη της ΕΕ.. " Συνεταιρικά..." κορόιδευαν τον Ελληνικό λαό.....

http://greekstars.co/greekstars/index.php?showtopic=57724

Το γνωρίζαμε, αλλά πλέον υπάρχει και η χειροπιαστή απόδειξη:

Όσο εύκολο είναι να κατηγορηθεί ένας ολόκληρος λαός ως ψεύτης, απατεώνας, κλέφτης, τεμπέλης και διεφθαρμένος, άλλο τόσο δύσκολο είναι να αποδώσεις τις ίδιες κατηγορίες στους ηγέτες του.

Εδώ και δέκα μέρες η ΕΕ παρουσιάζει πανηγυρικά την περίφημη «Ευρωπαϊκή Πρωτοβουλία Πολιτών», που τέθηκε σε εφαρμογή την 1η Απριλίου, με συνεντεύξεις Τύπου στις Βρυξέλλες και στις πρωτεύουσες των χωρών-μελών.



ρόκειται για την εφαρμογή πρόνοιας της Συνθήκης της Λισαβόνας, σύμφωνα με την οποία ένα εκατομμύριο πολίτες της ΕΕ μπορούν – με μια συγκεκριμένη διαδικασία - να συγκεντρώνουν υπογραφές, ζητώντας από την Κομισιόν να προβεί σε νομοθετική ρύθμιση επί του θέματος για το οποίο συγκεντρώνονται οι υπογραφές.

Η Κομισιόν δεν υποχρεούται να αποδεχθεί τη βούληση των πολιτών που υπογράφουν, πλην όμως υποχρεούται να καλέσει τους έχοντες την πρωτοβουλία σε ακρόαση και οπωσδήποτε η δημοψηφισματική αυτή διαδικασία μπορεί να αποτελέσει μέσο πίεσης και να φέρει στην επιφάνεια ένα θέμα που απασχολεί μερίδα των Ευρωπαίων πολιτών.

Ως εδώ καλά και ο αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, ο οποίος έχει οριστεί υπεύθυνος από τον Πρόεδρο Μάρτιν Σουλτς για το σημαντικό αυτό εγχείρημα, ο καθηγητής Γιώργος Παπαστάμκος, ανέλαβε να παρουσιάσει την Πρωτοβουλία με πάσα λεπτομέρεια, σε συνέντευξη Τύπου στο Γραφείο Ενημέρωσης του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στην Αθήνα, παρουσία του επίσης ευρωβουλευτή Ν. Σαλαβράκου.

«Η συγκεκριμένη διαδικασία εφαρμόζεται για πρώτη φορά τώρα, δηλαδή υπογραφές μπορούν να συγκεντρώνονται από την 1η Απριλίου του 2012, έτσι δεν είναι;», ρώτησα στη διάρκεια της συνέντευξης Τύπου τον κ. Παπαστάμκο και τους επικεφαλής του Γραφείου.

«Ναι», συμφώνησαν όλοι.

«Επομένως», συνέχισα, «όταν ο κ. Παπανδρέου ανακοίνωνε τον Δεκέμβριο του 2010 ότι ξεκινά την συγκέντρωση ενός εκατομμυρίου υπογραφών για τα ευρωομόλογα και δημιουργούσε επιτροπή με επικεφαλής την κ. Βάσω Παπανδρέου και μας έφαγε έξι μήνες μιλώντας για τις περίφημες υπογραφές που συγκέντρωνε, έλεγε ψέματα!»

Σιωπή.

«Έλεγε ψέματα ο κ. Παπανδρέου, ναι ή όχι;», επέμεινα.

Σιωπή και πάλι.

Ως γνωστόν, η σιωπή είναι κατάφαση, αλλά συνέχισα να επιμένω να λάβω κάποιαν απάντηση.

Το έργο ανέλαβε ο κ. Παπαστάμκος, ο οποίος, επιστρατεύοντας ειλικρίνεια και πολιτική ορθότητα, απάντησε:

«Δεν ήταν θεσμικά και πολιτικά ώριμος ο χρόνος κατά τον οποίο εκδηλώθηκε, σε επίπεδο ρητορικής, αυτή η πρωτοβουλία»!

Προφανώς, έγινε αντιληπτό πως ο κ. Παπανδρέου έλεγε ψέματα!

Από την πλευρά του, ο κ. Λεωνίδας Αντωνακόπουλος, επικεφαλής του Γραφείου, ανέλαβε να εξηγήσει:

«Πώς θα μπορούσαμε να το κάνουμε; Ποια θα ήταν η θέση μας αν βγαίναμε να πούμε πως ο πρωθυπουργός είναι ψεύτης. Δεν νομιμοποιούμεθα να πράξουμε κάτι τέτοιο, δεν είναι αυτός ο ρόλος μας».

«Δεν ήταν ανάγκη να τον αποκαλέσετε ψεύτη», επέμεινα και πάλι. «Μπορούσατε να εκδώσετε μια ανακοίνωση, όπου θα λέγατε πως ναι μεν η Συνθήκη της Λισαβόνας προβλέπει την συγκεκριμένη διαδικασία, αλλά αυτή δεν έχει ακόμη εξειδικευτεί και θεσμοθετηθεί, κάτι που αναμένεται να συμβεί τον Απρίλιο του 2012. Μετά την έκδοση της ανακοίνωσης, θα αναλαμβάναμε εμείς να αποκαλύψουμε το ψεύδος».

Σιωπή.

«Επομένως», συμπέρανα, «δεν υπάρχει σωτηρία, δεν υπάρχει τρόπος να προστατευτούμε από τους ψεύτες. Μπορεί στην ΕΕ να αποκαλούν ψεύτη ολόκληρο τον ελληνικό λαό, αλλά όχι τον ηγέτη του».

Η ωραία αυτή συζήτηση σταμάτησε εκεί και όλοι έβγαλαν τα συμπεράσματά τους.

Βέβαια, κάποιοι από εμάς δεν χρειάζονταν την ανακοίνωση. Εντόπισαν αμέσως το ψέμα και έσπευσαν να εξηγήσουν τι ακριβώς συμβαίνει.

Φυσικά, δεν μου έδωσε κανείς την παραμικρή σημασία. Εγώ τα είπα, εγώ **(και οι εκλεκτοί αναγνώστες μου, βέβαια) τα άκουσα. **(Εδώ)

Ο κ. Παπανδρέου συνέχιζε να… μαζεύει υπογραφές - τρόπος του λέγειν δηλαδή, διότι η διαδικασία (τον Δεκέμβριο του 2012) δεν υπήρχε και επομένως δεν συγκέντρωσε ούτε μία!

Τα περί ενός εκατομμυρίου υπογραφών ήταν άλλο ένα προπαγανδιστικό τρυκ για να περνάει τον καιρό του υποδυόμενος τον πρωθυπουργό.

Όταν δηλαδή ο κ. Παπανδρέου κορόιδευε την κοινωνία για πολλοστή φορά – χωρίς να του απαντά κανείς από την Κομισιόν – δεν είχε καν οριστεί η διαδικασία της Πρωτοβουλίας των Ευρωπαίων Πολιτών.

Αυτή προσδιορίστηκε μετά 1,5 χρόνο.

Δεν γνώριζε δηλαδή ο κ. Παπανδρέου – ούτε κανείς άλλος επί εδάφους ΕΕ – ότι το ένα εκατομμύριο των υπογραφών συγκεντρώνονται από 7 πολίτες που διαβιούν σε 7 διαφορετικά κράτη-μέλη της ΕΕ (χωρίς υποχρεωτικά να είναι υπήκοοι επτά διαφορετικών κρατών – μελών, ενώ αυτοί που υπογράφουν πρέπει να είναι υπήκοοι των συγκεκριμένων επτά κρατών).

Δεν γνώριζε τίποτε για τις προθεσμίες, για τον τρόπο με τον οποίο η διαδικασία μπορεί να γίνει online με λογισμικό το οποίο ανταποκρίνεται σε προκαθορισμένες τεχνικές προδιαγραφές, την πιστοποίηση των οποίων αναλαμβάνουν οι εθνικές αρχές εντός ενός μηνός από την κατάθεση του σχετικού αιτήματος.

Δεν γνώριζε τις προδιαγραφές των εντύπων δηλώσεων, ούτε ότι οι δηλώσεις υποστήριξης της Πρωτοβουλίας πρέπει να συγκεντρωθούν εντός δώδεκα μηνών, ενώ ακολουθεί τρίμηνη διαδικασία πιστοποίησης των εγκύρων δηλώσεων από τις εθνικές αρχές των κρατών, μετά από δειγματοληπτικό έλεγχο.

Δεν γνώριζε ότι το αίτημα υποβάλλεται στην Κομισιόν μαζί με τα πιστοποιητικά, αλλά και τα σχετικά στοιχεία για τη στήριξη και τη χρηματοδότηση της συγκεκριμένης πρωτοβουλίας – σκεφθείτε ότι μιλούσε για έκδοση ευρωομολόγων!

Και βέβαια, δεν γνώριζε (ή γνώριζε και προσποιείτο ότι δεν γνώριζε) πως η Κομισιόν δεν υποχρεούται να κάνει αποδεκτό το αίτημα, απλώς πρέπει να αιτιολογήσει τους λόγους για τους οποίους το απορρίπτει (δεν θέλει η Μέρκελ, φωνάζει ο Σόιμπλε, σιγοντάρει ο Σαρκοζί και τα λοιπά)Και οπωσδήποτε δεν γνώριζε (αυτό σίγουρα, διότι δεν είχε καν προσδιοριστεί από την ΕΕ) πόσες υπογραφές αναλογούν σε κάθε χώρα (με πληθυσμιακά προφανώς κριτήρια).

Έτσι, η Αυστρία πρέπει να συγκεντρώσει 12.750 υπογραφές, η Λετονία 6.000, το Βέλγιο 16.500, η Λιθουανία 9.000, η Βουλγαρία 12.750, το Λουξεμβούργο 4.500, η Κύπρος 4.500, η Μάλτα 3.750, η Τσεχία 16.500, η Ολλανδία 18.750, η Δανία 9.750, η Πολωνία 37.500, η Εσθονία 4.500, η Πορτογαλία 16.500, η Φινλανδία 9.750, η Ρουμανία 24.750, η Γαλλία 54.000, η Σλοβακία 9.750, η Γερμανία 74.250, η Σλοβενία 5.250, η Ελλάδα 16.500, η Ισπανία 37.500, η Ουγγαρία 16.500, η Σουηδία 13.500, η Ιρλανδία 9.000, η Βρετανία 54.000 και η Ιταλία 54.000.

Όλα αυτά προσδιορίστηκαν ΤΩΡΑ και όχι τον Δεκέμβριο του 2010, όταν ξεκινούσε την εκστρατεία του ο κ. Παπανδρέου – άλλη μια εκστρατεία του ψεύδους!

Επομένως, ούτε ο ίδιος, ούτε η Βάσω, ούτε τα άλλα μέλη της περίφημης «επιτροπής» (οι βουλευτές Πέτρος Ευθυμίου, Ντίνος Βρεττός, Νάσος Αλευράς, Παντελής Οικονόμου, ο τότε κυβερνητικός εκπρόσωπος Ηλίας Μόσιαλος, η ευρωβουλευτής Άννυ Ποδηματά και ο πρώην Πρόεδρος της ΓΣΕΕ και Πρόεδρος της ΟΚΕ Χρήστο Πολυζωγόπουλος), γνώριζαν σε πόσες χώρες έπρεπε να αναζητήσουν υποστηρικτές και πόσες υπογραφές έπρεπε να συγκεντρωθούν από κάθε χώρα.

Δεν γνώριζαν, αλλά δέχθηκαν να λάβουν μέρος σε μια επιτροπή, λαμβάνοντας με αυτόν τον τρόπο μέρος στην προπαγάνδα και στην παραπλάνηση του ελληνικού λαού.

Η ΕΕ πληροφορήθηκε το ψεύδος, αλλά δεν αντέδρασε. Άφησε τον κ. Παπανδρέου να εξαπατά τον ελληνικό λαό με την άνεσή του – όπως ακριβώς η Eurostat δέχθηκε (αν όχι επέβαλε) τα φουσκωμένα στοιχεία του ελλείμματος του 2009…

newsnow.gr- tolimeri.blogspot.com

Γράφει η Σοφία Βούλτεψη 

ΣΥΝΩΜΟΣΙΕΣ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΚΡΑΤΩΝ. ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΟ ΒΙΝΤΕΟ ΓΙΑ ΤΟ ΤΙ ΜΑΣ ΕΤΟΙΜΑΖΟΥΝ.....

http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=9e6wTPZBphE

Κάποιοι μας οδηγούν εκεί που πραγματικά θέλουν.
Κάποιοι προσπαθούν να υποδουλώσουν τη χώρα μας με τα δήθεν πακέτα διάσωσης.
Κάποιοι (αρκετοί στον αριθμό) Έλληνες πολιτικοί εξυπηρετούν τα συμφέροντα της Νέας Τάξης Πραγμάτων.
Η Ελλάδα είναι υπό ξένη κατοχή και αν δεν ξυπνήσουμε το γρηγορότερο μια μέρα θα μάθουμε πως δεν μας ανήκει τίποτα, πως η χώρα ξεπουλήθηκε στους ξένους.
Τα κόμματα του μνημονίου είναι αυτά που εν γνώση τους τόσα χρόνια υποστήριζαν τη Νέα Τάξη και αυτό συνεχίζουν να κάνουν.
Στις επόμενες εκλογές θα έχουμε την μοναδική ευκαιρία. Μια θα είναι και ποτέ άλλη !!!
…. Να σώσουμε την πατρίδα!
Η ώρα της ευθύνης ήρθε για όλους και πρέπει να πράξουμε αυτό που πρέπει.
Έχουμε χρέος !

Το παρακάτω βίντεο δείχνει ακριβώς τι μας περιμένει εάν συνεχίζουμε να περπατάμε στο δρόμο που σε λίγο καιρό δε θα έχει γυρισμό.
Αν και μεγάλο σε διάρκεια, το κάθε δευτερόλεπτο από το βίντεο έχει μεγάλη σημασία.... και αξίζει να το δείτε όλο.....

Παρακαλούμε να ενημερώσετε όλους τους φίλους σας γιατί το θέμα είναι πάρα πολύ σοβαρό.